Het vuur, de verhalenverteller en de contrabas – Gijs Ahsmann

Vrijdag, de eerste dag van het festival.

De eerste workshops zitten erop, je tent en slaapzak lonken, warmte en rust, op weg naar een zachte…

Maar wacht!

Slapen kan altijd nog.

Als je goed luistert hoor je iets…

Ergens knispert een vuur.

Gloeit een verhaal.

Staat een vuurvogel klaar om je op zijn rug te nemen.

Nog een verhaaltje voor het slapengaan?

Het verhaal van IJzerhans.

Of nou ja…

Het kan natuurlijk ook het verhaal van de Wildeman zijn.

Of is het toch het verhaal van de jongen, die het meisje wint en zijn eigen koninkrijk vindt?

Wie zal het zeggen?

Ik zal het verhaal vertellen.

Maar niet om er conclusies uit te kunnen trekken. Niet zodat we kunnen zeggen: ‘zo zit het en niet naders!’.

Robert Bly schrijft:

Onze volksvertellingen en sprookjes zijn, als het water dat door een diepe bodemlaag sijpelt, van generatie op generatie overgeleverd en hun beelden zijn bedoeld om langzaam in het lichaam opgenomen te worden.

Op vrijdagavond na de workshops, kan je precies dat doen.

Of eigenlijk hoef je niets te doen…

Liever niet zelfs!

Hoogstens meebewegen op de muziek van de contrabas.

Je ogen sluiten.

En…

Als je, zoals de bodem die het water doorlaat, niets anders dan jezelf bent…

Zal het verhaal zich in je lijf nestelen.

Zal het zich daar ontvouwen.

En draag je het bij je als een kaart waaraan je kan vragen: is dit een draak, of een prinses die bevrijd wil worden? Een wond, of de opening naar een nieuw leven?

Ik kijk ernaar uit het verhaal te vertellen,

Een zwiepende hoed en een buiging,

Gijs Ahsman.

Klik hier om terug te keren naar het programma.