Het pad van de Wildeman #6

Zodra de jonge prins de deur van de kooi heeft open gedaan, komt de wildeman de ijzeren kooi uit, geeft hem de bal en loopt snel weg. Opeens realiseert de jonge prins wat hij gedaan heeft en hij roept: “Ach, wildeman, ga toch niet weg, want dan krijg ik slaag.” Hierop keert de wildeman zich om, tilt de jongen op zijn schouders en loopt met snelle stappen het bos in.

Door de wildeman vrij te laten uit zijn kooi is de jonge prins onbewust over de drempel van de onbekende wereld gestapt. Pas wanneer hij de wildeman weg ziet lopen, realiseert hij zich dat er geen weg terug meer is. Dit is the point of no return in het verhaal van de Wildeman. Het symboliseert het moment dat we bewust besluiten om de avontuurlijke reis naar binnen te gaan. De reis in ons onbewuste.

Mijn persoonlijke ervaring is dat deze reis in eerste instantie bijna niet zonder hulp van iemand anders te maken is. In ons onbewuste komen we namelijk onverwerkte ervaringen, onderdrukte emoties en verdrongen delen van ons zelf tegen. Ervaringen, emoties en delen van ons zelf die we niet voor niets verdrongen of onderdrukt hebben. In essentie omdat ze te pijnlijk of taboe waren. Het voelt op zijn minst bedreigend en onplezierig om alsnog met deze schaduwdelen contact te maken. Instinctief zijn we geneigd om deze – met emotionele pijn beladen – delen van ons zelf uit de weg te gaan. En wanneer we er – bewust of onbewust – contact mee maken, kan dat erg overweldigend zijn. Zo werd ik tijdens mijn Vision Quest (in 2006) geconfronteerd met een doodsangst, die zo overweldigend voor me was dat ik volledig uit mijn dak ging. Het is dan ook niet voor niets dat de prins in het verhaal de wildeman om hulp vraagt. En dat de wildeman de jongen op zijn schouder het bos in draagt.

Veel mannen zoeken en vinden wel emotionele steun bij vrouwen, maar niet of veel minder makkelijk bij mannen. Na het overlijden van mijn eerste vrouw (eind 2007) zocht ik in eerste instantie ook emotionele steun bij vrouwen. Maar gaandeweg ontdekte ik dat ik als (hetero-seksuele) man andere mannen nodig heb om met mijn diepste verdriet contact te maken. De ronde en zachte energie van de vrouwen om mij heen was zo aangenaam, dat het me afleidde van de rauwheid van mijn verdriet. Bij mannen was die afleiding er niet, waardoor het voor mij veel makkelijker was om me in het bijzijn van een van mijn broers, een paar goede vrienden en een mannelijke Soul Voice® collega over te geven aan mijn verdriet. Daarmee bedoel ik: de emotie als fysieke sensatie door mijn lichaam voelen stromen. En in mijn maandelijkse mannencirkel vond en vind ik nog steeds steun om mijn authentieke emoties te voelen en te uiten.

En jij?
Wanneer heb jij je voor het laatst door een man laten steunen?

Ik ben benieuwd! Je kunt je verhaal delen in de besloten Facebook-groep Wildeman Festival Deelnemers.

(c) tekst: Arjan Verschuur.