Het pad van de wildeman #5

Nadat de wildeman door een vreemde jager gevonden en gevangen is, sluit de koning hem op in een ijzeren kooi. Op een dag laat de zoon van de koning zijn gouden bal in die kooi vallen. De wildeman wil de gouden bal alleen aan de jongen terug geven als hij de kooi voor hem open doet. In eerste en tweede instantie weigert de jonge prins om dat te doen, maar op de derde dag haalt hij op aangeven van de wildeman de sleutel van de kooi onder het hoofdkussen van zijn moeder vandaan. Om de wildeman vervolgens vrij te laten.

De wildeman staat symbool voor die delen van ons zelf die we onbewust onderdrukt hebben. Dat kunnen instinctieve impulsen zijn, die we als kind hebben afgeleerd om aan de (ongeschreven) regels van onze (familie)cultuur of schoolsysteem te voldoen. Maar het kan ook zijn dat we iets traumatisch hebben meegemaakt: een situatie die zo beangstigend, pijnlijk of overweldigend was dat we niet anders konden dan de emoties die deze situatie met zich meebracht te onderdrukken.

Dit heeft ons geholpen om onze kindertijd en eventuele traumatische situaties te overleven. Maar hierdoor zijn we ook het contact met een deel van ons authentieke zelf verloren. En daarmee een deel van onze levenskracht en levenslust. Daar staat de gouden bal symbool voor die de prins in de kooi van de wildeman laat vallen.

Zo rond mijn 35ste werd ik me er pijnlijk bewust van dat mijn gouden bal in de kooi van de wildeman gerold was. Twee of drie jaar eerder had ik ontslag genomen en was als zelfstandig professional voor mijzelf begonnen. Dit had twee grote voordelen: ik kon in minder tijd meer geld verdienen en ik had meer zeggenschap over mijn eigen agenda. Hierdoor kon ik het werk beter combineren met de extra zorgtaken die ik noodgedwongen op mij genomen had, nadat mijn eerste vrouw chronisch ziek geworden was. Desondanks belandde ik in een burn-out. Ogenschijnlijk door de ‘tropenjaren’ die ik als jonge vader doormaakte. Maar gaandeweg kwam ik er achter dat er een diepere oorzaak was. Als kind had ik onbewust de conclusie getrokken dat ik voor anderen moest zorgen om mijn bestaansrecht te verdienen en dat ik bestraft werd als ik mijn eigen wensen en grenzen aangaf. Dit was de mentale kooi, waarin ik mijzelf onbewust gevangen hield. En het kostte me ontzettend veel kracht om de onverwerkte emoties, die aan deze overtuigingen gekoppeld waren, te onderdrukken. Als ik kijk naar foto’s van mijzelf uit die tijd, dan zie ik diepe donkere kringen van uitputting onder mijn ogen. Mijn batterij was niet alleen leeg, maar ook stuk. En het zou me ongeveer 7 jaar kosten om weer te herstellen.

De sleutel daartoe lag in het onbewuste: dat is waar het hoofdkussen van de koning-moeder in het verhaal van de wildeman volgens mij in essentie voor staat. Om het contact met ons authentieke zelf, onze levenskracht en levenslust te herstellen, zullen we alsnog contact moeten maken met die delen van ons zelf die we onbewust onderdrukt hebben. Dat is wat het voor mij betekent om de wildeman in mijzelf vrij te laten.

Zodra helder is dat de sleutel daartoe onder het hoofdkussen van zijn moeder te vinden is, aarzelt de jonge prins geen seconde langer.

En jij?
Heb jij de moed om de wildeman in jezelf vrij te laten?

Ik ben benieuwd! Je kunt je verhaal delen in de besloten Facebook-groep Wildeman Festival Deelnemers.

(c) tekst: Arjan Verschuur.