Het pad van de Wildeman #4

Nadat de vreemde jager op de bodem van een meertje in het grote bos een wildeman gevonden heeft, brengt hij hem naar het kasteel. “Iedereen was verwonderd over deze wildeman, maar de koning liet hem in een ijzeren kooi in zijn tuin zetten en verbood op doodstraf, de deur van de kooi ooit te openen”. Vanaf dat moment kon iedereen weer veilig het bos ingaan.

De wildeman staat symbool voor die delen van ons zelf die we onbewust verdrongen hebben. Soms hebben we de hulp van iemand anders nodig om daar contact mee te maken. Dat kan heel bewust gebeuren, doordat een goede vriend, coach of therapeut ons helpt om te ontspannen en onze aandacht naar onderdrukte emoties in ons lichaam te brengen, zodat we die – heel gedoseerd – alsnog kunnen doorvoelen. Maar wat veel vaker voorkomt, is dat iemand anders onbedoeld oude pijn in ons triggert. Waardoor we opeens een heftige emotionele uitbarsting krijgen die in geen verhouding staat tot dat wat ons hier en nu overkomt.

De vraag is wat we daar dan mee doen. Accepteren we de emoties waar we – bedoeld of onbedoeld – contact mee gemaakt hebben als een deel van ons zelf? Of blijven we dit deel van ons zelf afwijzen? Nemen we er zelf verantwoordelijkheid voor? Of leggen we die verantwoordelijkheid buiten ons?

De koning in het verhaal kiest voor het laatste. En daarmee laat hij zien wat onze primaire reactie is wanneer iemand (onbedoeld) oude pijn bij ons triggert. Namelijk: dit deel van ons zelf op de een of andere manier afschermen om te voorkomen dat dezelfde pijn nogmaals getriggerd wordt en impliciet of expliciet van anderen verlangen of eisen dat ze ons niet raken in onze oude pijn. En o wee als dat wel gebeurd!

Wanneer ik naar mijn eigen levensloop kijk, dan moet ik bijvoorbeeld denken aan een voorval uit mijn studententijd. Ik werd getriggerd doordat mijn vriendin, die in mijn beleving een weekend bij mij op bezoek was, het weekend met mijn huisgenoten wilde doorbrengen. En niet alleen met mij. Daardoor voelde ik me enorm afgewezen. Het was in een periode waarin ik al onzeker was over mijzelf en onze relatie: een paar maanden eerder had ze het namelijk uitgemaakt omdat ze een andere jongen had leren kennen die ze op het eerste gezicht aantrekkelijker vond. In tweede instantie bleek die jongen toch minder aantrekkelijk en was ze bij mij terug gekomen. Maar de tijdelijke breuk had een flinke deuk in mijn ego opgeleverd. En nu vond ze mijn huisgenoten belangrijker dan mij! Ik werd woest, ontplofte, viel verbaal tegen haar uit en sloeg haar een paar keer in het gezicht. Dat was natuurlijk niet erg bevordelijk voor onze relatie en ik schrok er zelf ook wel van. Maar tegelijkertijd was ik er van overtuigd dat ik er niets aan kon doen. Het was haar schuld! Zij was de oorzaak van mijn pijn! Ik had het volste recht om zo boos te zijn!

Zo dacht ik er toen over. Maar inmiddels weet ik dat mijn heftige emotionele uitbarsting in geen verhouding stond met wat er daar gebeurde. Dat mijn vriendin onbedoeld verdrongen pijn uit mijn vroege kindertijd raakte. Pijn die ik jarenlang zorgvuldig uit de weg ben gegaan. Pijn die ik bleef onderdrukken, maar vaker in de vorm van woede tot een uitbarsting kwam, wanneer ik me genegeerd, afgewezen of buitengesloten voelde. Pijn waar ik pas jaren later, na de geboorte van mijn kinderen, verantwoordelijkheid voor ben gaan nemen.

En jij?
Hoe ga jij om met je pijn en emoties? Accepteer je ze als deel van jezelf of wijs je ze af? Heb jij nog een deel van jezelf opgesloten in een kooi om te voorkomen dat je in oude pijn geraakt wordt?

Ik ben benieuwd! Je kunt je verhaal delen in de besloten Facebook-groep Wildeman Festival Deelnemers.

(c) tekst: Arjan Verschuur.